Μια κίνηση αγάπης...που λυτρώνει!

06/02/2014

Κάπου στο Μαρούσι, σε μια ήσυχη περιοχή ανακαλύπτω μετά από πολλή ώρα ερευνητικής οδήγησης ένα μικρό οίκημα, δίχως φανφάρες, δίχως επιγραφές, πολύ καλά κρυμμένο από περίεργα μάτια, τον ξενώνα SOS ELIZA.

Εδώ πρέπει να είναι, σκέφτομαι. Ένα ήρεμο περιβάλλον που σε τίποτα δε θυμίζει ίδρυμα.

Με καλωσορίζει ένας από τους υπεύθυνους του ξενώνα και με βοηθάει να μεταφέρουμε τα πακέτα μέσα στο γραφείο του. "Τα παιδιά θα τρελαθούν από τη χαρά τους" μου λέει και παίρνω μια ανάσα ανακούφισης και χαράς. Όση ώρα μου μιλούσε και μου εξηγούσε τη λειτουργία του ξενώνα και μου έδινε πληροφορίες για τα παιδιά, στο μυαλό μου στροβίλιζαν άπειρες σκέψεις και τα συναισθήματά μου εναλλάσσονταν συνέχεια...

Την ώρα που είχαμε ραντεβού, τα περισσότερα παιδιά ήταν στα σχολεία τους. Δεν ήθελα να εισβάλλω στην καθημερινότητά τους, αλλά να γίνω για λίγο μια νεράιδα που φέρνει τα δώρα, που με πολλή αγάπη, τα παιδιά και οι γονείς του παιδικού σταθμού, πρόσφεραν  για αυτό το σκοπό.

Όλα αυτά και άλλα τόσα, τριγυρνούσαν στο μυαλό μου. Μια μόνο σκέψη όμως κατέβαινε συνεχώς στο αυτί μου και μου ψιθύριζε... Πρέπει να συνεχίσεις, αυτή ήταν μόνο η αρχή!Είναι  η διάθεση που έχουμε να προσφέρουμε  χαρά ή μια εσωτερική ανάγκη που έχει κάθε άνθρωπος να φτάσει στην προσωπική του λύτρωση;

Όταν ξεκίνησε όλη αυτή η προσπάθεια το μόνο που σκεφτόμουν είναι το πόσο μπορούμε να βοηθήσουμε και όχι μόνο τις γιορτινές μέρες, αλλά κάθε φορά που έχουμε τη δυνατότητα. Όταν έπαιρνα το δρόμο του γυρισμού, είχα καταλήξει στο συμπέρασμα ότι μέσα από τις καλές πράξεις που έχουν θετικό αντίκρισμα στους άλλους, δυναμώνουμε κι εμείς, γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι και λυτρωνόμαστε.

Σας ευχαριστώ

Χρυσούλα Φραγκούλη