Το παιδί μου είναι διαφορετικό... Να ανησυχήσω;

19/03/2014

Όπως λέει και η Κική, η παιδαγωγός του παιδικού σταθμού, οι μαμάδες δεν γίνεται να μη βρίσκονται μπροστά από προβληματισμούς όταν πρόκειται για τα παιδιά τους... Ψάχνουν να βρουν τι είναι σωστό και τι λάθος. Και εδώ έρχομαι εγώ να δηλώνω συνέχεια και σε όλους ότι δεν υπάρχει σωστό και λάθος.

Μεγάλη συζήτηση!

Αυτό που σκεφτόμουν προχτές σε μια συνάντηση που είχα με την Αναστασία, τη μαμά του Δημήτρη, είναι κατά πόσο δίνουμε χώρο και χρόνο στα παιδιά να αναπτύξουν την πραγματική τους προσωπικότητα. Γιατί να τα καλουπώνουμε σε ένα βαρετό πρότυπο του επιμελή και ήσυχου μαθητή που πιστεύουμε κιόλας ότι σημαίνει και άριστος;

Διαφωνώ...

Το κάθε παιδί έχει κλίσεις... έχει άλλα ερεθίσματα... άλλες ιδέες και ναι... είναι ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ!

Αρκεί να του δώσουμε το χώρο που χρειάζεται να ξεδιπλωθεί, να μάθουμε να ακούμε τα παιδιά, χωρίς κριτική και σχόλια αυτοεκπληρούμενης προφητείας του τύπου: Αααα... τι να σας πω; Βαριέται στο μάθημα... Μήπως έχει κάποια δυσκολία;

Μπορεί όντως να δυσκολεύεται... Μπορεί πάλι να νιώθει ότι δεν το ενδιαφέρει... Η ακόμα πιο επικριτικά προς το δικό μας πρόσωπο (των παιδαγωγών) να μην του τραβάει την προσοχή ο δικός μας τρόπος.

Κάθε φορά που μου συμβαίνει να πετύχω έστω ένα πολύ ''διαφορετικό'' παιδί σκέφτομαι: Εδώ είμαστε! Ιδανικό υλικό! Είναι αλήθεια ότι μου αρέσει να τα τσιγκλάω λίγο παραπάνω για να ακούσω ευφάνταστες απαντήσεις όπως: "Έχω πολλές δουλειές στον δικό μου κόσμο και δεν προλαβαίνω να ασχοληθώ με αυτό που κάνουν τα υπόλοιπα παιδιά..." Να μου επεξηγήσουν τις ζωγραφιές τους που σε σχέση με το λόγο τους δεν είναι καθόλου λακωνικές.

Μου αρέσει το διαφορετικό... γιατί δεν είναι ποτέ αναμενόμενο και προβλέψιμο. Δεν είναι να ανησυχούμε πάντα αλλά να έχουμε διάθεση, όρεξη να ασχοληθούμε ιδιαίτερα. Και φυσικά  μια κάμερα να καταγράφουμε ατάκες...

Χρειαζόμαστε παιδιά με μεγάλες ιδέες που δεν χωράνε στο στενό μας κεφάλι, γιατί θα είναι οι μελλοντικοί άνθρωποι με σπουδαίες προσωπικότητες...

Χρυσούλα