Δημοσιεύσεις στην κατηγορία ‘Συνέβη στο Μικρό Σχολείο’

Η σκάλα της αγάπης είναι το βιβλίο που υμνεί την αξία της συνεργασίας & της ομαδικότητας. Τα παιδιά άκουσαν προσεχτικά την αφήγηση του παραμυθιού & επιδόθηκαν σε δραματοποιήσεις & μουσικοκινητικά παιχνίδια.      

Δευτέρα 1 Σεπτεμβρίου, ετοιμαζόμαστε να υποδεχτούμε τα πιτσιρίκια… Μανούλες ανήσυχες, παιδάκια που πρώτη φορά αποχωρίζονται τους γονείς τους, δασκάλες που είναι έτοιμες να αγκαλιάσουν τους μικρούς μας και εγώ σίγουρη πως μια υπέροχη χρονιά ξεκινά… Κάθε παιδάκι ξεχωριστό, με τις δικές του ανάγκες, με το δικό του ξεχωριστό χαμόγελο που ξεπροβάλλει πίσω από το άγχος του αποχωρισμού. Δάκρυα στην πόρτα και σφικτές αγκαλιές στις μαμάδες και τους μπαμπάδες, διστακτικά βήματα προς τα μέσα και ένα παράπονο στο βλέμμα. Και ξαφνικά… Τίποτα…Η πόρτα έχει κλείσει και έχει αφήσει απέξω τα δράματα Συνέχεια…

Έψαχνα μέρες να βρω λόγια για να προλογίσω την βραδιά της καλοκαιρινής μας γιορτής. Αλλά επειδή τα παιδιά πάντα βρίσκουν τα πιο απλά λόγια για να περιγράψουν τις  πιο μεγάλες τους στιγμές, θα δανειστώ το χαρακτηρισμό τους για να πω ότι αν μια τέτοια νύχτα του Ιουνίου μπορούσε να μιλήσει, μάλλον θα υπερηφανευόταν ότι εκείνη εφηύρε το ρομαντισμό. Υμνώντας λοιπόν το καλοκαίρι, την εποχή που στήνονται τα όνειρα, του απονέμουμε τον τίτλο της πιο δημιουργικής εποχής, που επιστρατεύει όλες τις αισθήσεις, στέκεται πηγή έμπνευσης, δημιουργώντας μας την ανάγκη να ξεχαστούμε Συνέχεια…

Όπως λέει και η Κική, η παιδαγωγός του παιδικού σταθμού, οι μαμάδες δεν γίνεται να μη βρίσκονται μπροστά από προβληματισμούς όταν πρόκειται για τα παιδιά τους… Ψάχνουν να βρουν τι είναι σωστό και τι λάθος. Και εδώ έρχομαι εγώ να δηλώνω συνέχεια και σε όλους ότι δεν υπάρχει σωστό και λάθος. Μεγάλη συζήτηση! Αυτό που σκεφτόμουν προχτές σε μια συνάντηση που είχα με την Αναστασία, τη μαμά του Δημήτρη, είναι κατά πόσο δίνουμε χώρο και χρόνο στα παιδιά να αναπτύξουν την πραγματική τους προσωπικότητα. Γιατί να τα καλουπώνουμε σε ένα βαρετό πρότυπο του επιμελή Συνέχεια…

Κάπου στο Μαρούσι, σε μια ήσυχη περιοχή ανακαλύπτω μετά από πολλή ώρα ερευνητικής οδήγησης ένα μικρό οίκημα, δίχως φανφάρες, δίχως επιγραφές, πολύ καλά κρυμμένο από περίεργα μάτια, τον ξενώνα SOS ELIZA. Εδώ πρέπει να είναι, σκέφτομαι. Ένα ήρεμο περιβάλλον που σε τίποτα δε θυμίζει ίδρυμα. Με καλωσορίζει ένας από τους υπεύθυνους του ξενώνα και με βοηθάει να μεταφέρουμε τα πακέτα μέσα στο γραφείο του. «Τα παιδιά θα τρελαθούν από τη χαρά τους» μου λέει και παίρνω μια ανάσα ανακούφισης και χαράς. Όση ώρα μου μιλούσε και μου εξηγούσε τη λειτουργία Συνέχεια…

Από μικρή κι εγώ άκουγα συνέχεια πρέπει να κάνεις αυτό, πρέπει να κάνεις εκείνο… Δεν είχε περάσει από το μυαλό μου ποτέ να κάνω κι εγώ στους γονείς μου ή στους δασκάλους μου μια απλή ερώτηση: Γιατί; Τα πρώτα χρόνια της επαγγελματικής μου πορείας βρέθηκε στο δρόμο μου ο μικρός Δημήτρης. Ένα αγοράκι πολύ ευγενικό, πολύ έξυπνο, δραστήριο, ένας μικρός επιστήμονας. Όλα ξεκίνησαν μια μέρα που είχα τη φαεινή ιδέα να ξεκινήσω τη φράση μου με τη λέξη ΠΡΕΠΕΙ… Όση ώρα μιλούσα, δύο ματάκια με κοίταζαν περίεργα και με απορία. Αφού Συνέχεια…