Πέρασαν ήδη δυο βδομάδες...

12/09/2014

Δευτέρα 1 Σεπτεμβρίου, ετοιμαζόμαστε να υποδεχτούμε τα πιτσιρίκια...

Μανούλες ανήσυχες, παιδάκια που πρώτη φορά αποχωρίζονται τους γονείς τους, δασκάλες που είναι έτοιμες να αγκαλιάσουν τους μικρούς μας και εγώ σίγουρη πως μια υπέροχη χρονιά ξεκινά...

Κάθε παιδάκι ξεχωριστό, με τις δικές του ανάγκες, με το δικό του ξεχωριστό χαμόγελο που ξεπροβάλλει πίσω από το άγχος του αποχωρισμού. Δάκρυα στην πόρτα και σφικτές αγκαλιές στις μαμάδες και τους μπαμπάδες, διστακτικά βήματα προς τα μέσα και ένα παράπονο στο βλέμμα. Και ξαφνικά... Τίποτα...Η πόρτα έχει κλείσει και έχει αφήσει απέξω τα δράματα των παιδιών. Το μόνο που μένει είναι η ανησυχία και το άγχος των γονιών για τον αποχωρισμό.

Φράσεις όπως: "Μανούλα μου μη με αφήνεις!", " Θέλω να με πας στο σπίτι μας!", "Μπαμπά, γύρνα πίσω..." είναι τα χιτ της πρώτης μέρας του Σεπτεμβρίου. Τα παιδιά μπορούν να μας χειριστούν και να μας γεμίσουν ενοχές και τύψεις.

Φράσεις όπως: " Μα κλαίει το μωρό μου, μήπως να το πάρω;", " Πόσο άσχημα νιώθω που το άφησα..."μας δείχνουν ότι τα παιδιά κατάφεραν το σκοπό τους!

Παρασκευή 12 Σεπτεμβρίου, συμπληρώνουμε δυο βδομάδες στο μικρό μας σχολείο...

Τα παιδάκια αρχίζουν να μπαίνουν μόνα τους στο σχολείο, οι μαμάδες αρχίζουν να ανασαίνουν ξανά, τα δράματα λιγοστεύουν και το πρόγραμμά μας αρχίζει να βρίσκει τους ρυθμούς του...

Στα αυτιά μου ηχεί η φράση της δίχρονης Δανάης: "Το σχολείο μας είναι υπέροχο μανούλα!" Παίρνω ανάσα κι εγώ και ξεκινάω τον προγραμματισμό της επόμενης εβδομάδας.

Καλό Σαββατοκύριακο!

Χρυσούλα