Δημοσιεύσεις: Φεβρουαρίου, 2014

Κάπου στο Μαρούσι, σε μια ήσυχη περιοχή ανακαλύπτω μετά από πολλή ώρα ερευνητικής οδήγησης ένα μικρό οίκημα, δίχως φανφάρες, δίχως επιγραφές, πολύ καλά κρυμμένο από περίεργα μάτια, τον ξενώνα SOS ELIZA. Εδώ πρέπει να είναι, σκέφτομαι. Ένα ήρεμο περιβάλλον που σε τίποτα δε θυμίζει ίδρυμα. Με καλωσορίζει ένας από τους υπεύθυνους του ξενώνα και με βοηθάει να μεταφέρουμε τα πακέτα μέσα στο γραφείο του. «Τα παιδιά θα τρελαθούν από τη χαρά τους» μου λέει και παίρνω μια ανάσα ανακούφισης και χαράς. Όση ώρα μου μιλούσε και μου εξηγούσε τη λειτουργία Συνέχεια…